Παρά την μέχρι σήμερα αδιαμφισβήτητη Εθνική, Ευρωπαϊκή και Διεθνή πρόοδο, τα υφιστάμενα Δίκτυα Ενέργειας στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αρκούν.
Τούτο γιατί, πέραν των ήδη εγκατεστημένων παλαιότερα Διευρωπαϊκών Δικτύων Ενέργειας που αναπτύχθηκαν κυρίως βάσει της σημαντικής πρώτης σχετικής Κοινοτικής Νομοθεσίας που εγκρίθηκε επιτυχώς κατά την 4η Ελληνική Προεδρία στο Συμβούλιο Ε.Έ. το πρώτο εξάμηνο του 2014, με τον υπογράφοντα το παρόν άρθρο τότε Πρόεδρο της Ομάδας “Ενέργεια” του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αρμόδιο Υπουργό Ενέργειας το κ. Γιάννη Μανιάτη και Γενικό Γραμματέα Ενέργειας τον Καθηγητή Ε.Μ.Π.. κ. Κώστα Μαθιουδάκη, δεν υπήρξε ακολούθως, ολοκλήρωση της ΚΑΤΑΣΚΕΥΉΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΉΡΩΣΗ ΤΩΝ σπουδαίων ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΔΙΚΤΎΩΝ στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου τα τελευταία χρόνια που ακολούθησαν, παρά τις νέες διαρκώς αυξανόμενες πιεστικές εθνικές, βαλκανικές κοινοτικές, ευρωμεσογειακές, και διεθνείς ενεργειακές ανάγκες, όπως:
– ο αγωγός East Med μεταφοράς φυσικού αερίου
-ο Euro Asia Interconnector μεταφοράς ηλεκτρισμού,
– ο Κάθετος Αγωγός Φυσικού Αερίου από Ελλάδα μέσω πρωτίστως του Transadriatic Pipeline (TAP) προς τα βόρεια Βαλκάνια.
Τούτο, παρά τις τότε σύντονες ενέργειες της Ελληνικής Προεδρίας στο Eυρωπαικό Συμβούλιο, όπου επετεύχθη η ομόφωνη κοινοτική υποστήριξη των εν λόγω έργων επισήμως θεσμικά όχι μόνον από την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και από τις ΗΠΑ. Με ενέργειες και δέουσες επαφές της Ελληνικής πλευράς, λόγω της πολιτικής πρωτίστως πολυπλοκότητας και του υψηλότατου κόστους υλοποίησης των εν λόγω μεγάλων έργων ενεργειακής διασύνδεσης.
Τούτο γιατί, παράλληλα, η σχετική κοινοτική ενεργειακή νομοθεσία, παρά την υψηλότατη θεσμική και πολιτική της επάρκεια και βαρύτητα, παραμένει ακόμη αδύναμη και ελλιπής, πρωτίστως όσον αφορά την διασφάλιση κάλυψης των τεράστιων δαπανών που απαιτούνται, ιδίως από το φτωχότερο ευρωπαϊκό Νότο στον οποίο εντάσσεται όχι μόνον η Χώρα μας, αλλά και ολόκληρη η ΝΑ Ευρώπη.
Από την άλλη πλευρά, τα τελευταία χρόνια, με βάση πρωτίστως την ισχύουσα σήμερα Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, το κόστος της ενέργειας εξαρτάται από την υψηλότερη χρηματιστηριακή τιμή προμήθειας, με την ενέργεια να θεωρείται, πλέον, στην Ε. Ένωση η Ενέργεια “χρηματιστηριακό προϊόν” κατανάλωσης και όχι “Παροχή Δημόσιας Υπηρεσίας” ( Public Service Obligation)” ως ίσχυε παλαιότερα με βάση, όχι μόνο σχετική Κοινοτική Οδηγία. Αυτή καταργήθηκε δυστυχώς στη πράξη ακολούθως, παρά το γεγονός διατήρησης σε ισχύ μέχρι σήμερα ενός θεμελιώδη σχετικού κοινωνικού θεσμού από το Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (ΔΟΕ), ο οποίος προβλέπει ότι η ΕΝΈΡΓΕΙΑ είναι ΔΗΜΌΣΙΟ ΑΓΑΘΌ και ως τέτοιο πρέπει να προστατεύεται.
Έτσι, μεταξύ άλλων σοβαρών δυσμενών τοπικών περιφερειακών και διεθνών πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων αστάθειας και συγκρούσεων που αναδύονται συνεχώς στην ευρύτερη περιοχή, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος, όχι μόνο στην Ελλάδα μας αλλά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και ευρύτερα, για εξόχως επικίνδυνα εκτεταμένα ηλεκτρικά blackouts αντίστοιχα εκείνων που δυστυχώς συνέβησαν πρόσφατα ευτυχώς σε μικρότερη γεωγραφική έκταση στην Ισπανία και Πορτογαλία, με σοβαρό πρόβλημα, πέραν των ανεπαρκών δικτύων, την ευρεία πολιτική αστάθεια και τις σοβούσες πολεμικές συγκρούσεις σε ευρύτατο πλέον γεωστρατηγικό πλαίσιο, τον διαρκή, πλέον, κίνδυνο για έλλειψη επαρκούς παραγωγής, μεταφοράς, αποθήκευσης και κατανάλωσης ενέργειας στα Κράτη Μέλη της Ε. Ένωσης και στο ευρύτερο γεωγραφικό πλαίσιο.
Πρωτίστως σε περιόδους αιχμής κατανάλωσης, αφού, μεταξύ άλλων, η ευρωπαϊκή ενεργειακή παραγωγή στηρίζεται ακόμη σε συμβατικά εργοστάσια που λειτουργούν με μεταλλικούς ρότορες και όχι με σύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα, με τα ηλεκτρικά δίκτυα να είναι επί πλέον μέχρι σήμερα, στη πλειοψηφία τους παλαιά υπέργεια και όχι ασφαλέστερα υπόγεια, ως ολοκληρώθηκαν, εδώ και πολλά χρόνια, μόνον σε ορισμένα μεγάλα κράτη – μέλη της Ε. Ένωσης, όπως σε Γαλλία και Αυστρία, μετά από πολλές σχετικές μαζικές καταστροφές εν λόγω δικτύων από δυσμενείς καιρικές συνθήκες.
Το μέλλον, παρά ταύτα, διαγράφεται σχετικά ευοίωνο για τις ευρωπαϊκές και διεθνείς ενεργειακές εξελίξεις με βάση την σταδιακή ανάπτυξη νέων εξελιγμένων μεθόδων παραγωγής, διανομής και αποθήκευσης ενέργειας που θα στηρίζονται κυρίως στη τεχνητή νοημοσύνη.